Γλώσσα μου έδωσαν ελληνική;

Η ιστορία, ο πολιτισμός, προτίστως όμως και πάνω από όλα η γλώσσα του κάθε λαού στηρίζει, διατηρεί και μάχεται για την ύπαρξη των στοιχείων που καθιστούν κάθε χώρα ανεξάρτητη. Εφόσον υπάρχει ακόμη η στοιχειώδης ανεξαρτησία και ελευθερία των κοινωνών αυτής της πολιτείας, της χώρας, του γηγενούς πληθυσμού θα πρέπει να μπορεί να υποστηρίξει την ελεύθερη επιλογή της αυτοδιάθεσης και της πολιτικής που τον αφορά, για την επιβίωση του στην μακρά διαδρομή που λέγεται ιστορία του τόπου και εκτενέστερα του συνόλου των λαών και πολιτισμών αυτών. Επομένως η διαρκής υπενθύμιση, μόρφωση και κατανόηση των αξιών και αρετών ως καρπών της ιστορίας, της ελληνικής στην προκειμένη περίπτωση και εξού και της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει να αναρωτηθούμε. Πρώτον, τι έκανε ο Κώστας Μόντης, ο Γιώργος Σεφέρης στην Κύπρο προ του 1960, του Κυπριακού Ελληνισμού που έμελλε να ζήσει τραγικά γεγονότα μέχρι σήμερα. Τα δημοτικά τραγούδια, ήθη και έθιμα που διατηρήθηκαν για αιώνες και με αυτά γαλουχήθηκαν γενεές των γενεών πριν από την σημερινή. Δεύτερον, τι έπραξαν όλοι οι άνθρωποι του πολιτισμού; Εξέφραζαν θερμά την αγάπη τους προς τον λαό και την ιστορία αυτού. Εκφράζοντας την ελπίδα τους για το μέλλον του πολιτισμού. Επομένως σίγουρα δεν έμεναν άπραγοι, ή έστω δεν έμεναν σιωπηλοί. Στην πραγματικότητα του 2026 στην Κύπρο υπάρχει ένα ιστορικό δίλημμα. Δύο επιλογών τεράστιας σημασίας για το μέλλον και την συνέχεια της ιστορίας στη Νήσο των Αγίων, της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Η νήσος Κύπρος, χωρισμένη στο κατεχόμενο κομμάτι στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός και στο ελεύθερο κομμάτι που αφορά το παρόν άρθρο έχει την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας. Ο γηγενής πληθυσμός και ο καθένας από εμάς αναζητά στην κοινωνία την συνέχιση του πολιτισμού για τον οποίο μορφώθηκε και την γλώσσα του οποίου ομιλεί, δηλαδή την ελληνική γλώσσα και την πανέμορφη και ιδιότυπη κυπριακή διάλεκτο. Το ερώτημα επομένως είναι το εξής. Ενώ ζούμε με την γλώσσα που μας δόθηκε ελληνική, γιατί καθημερινά σιωπούμε, έναντι στην ακρόαση ξένων αλλότριων γλωσσών, ήχων, φωνών και συμφερόντων; Γιατί ενώ ανεβαίνουν σε ιστούς σημαίες εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας, με άδεια του Κράτους, σε ποικίλα κρατικά κτίρια και μη, και όλες έχουν ευρείας αποδοχής. Γιατί ενώ υψώνονται αυτές οι σημαίες που διχάζουν την κοινή γνώμη, απουσιάζει η σημαία της γλώσσας του γηγενούς πληθυσμού; Γιατί η ελληνική σημαία απουσιάζει από υπουργεία, δήμους, κοινότητες ενώ την ίδια στιγμή σημαίες κοινωνικά αλλότριων ηθών έχουν υψωθεί με υπερηφάνεια; Γιατί ο χριστιανισμός και τα λαϊκά τραγούδια και η παράδοση είναι ντροπή για τον λαό ή ένα μέρος αυτού και απουσιάζουν από την κοινή σφαίρα; Γιατί λοιπόν δεν έχει υψωθεί στα δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας η ελληνική σημαία; Μαζί με την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δικαιολογία ότι ενοχλεί είναι αυταπάρνηση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού αυτής. Γιατί κανένας δεν μιλά; Γιατί ο διάλογος στην ελληνική γλώσσα χάθηκε μαζί με τον πολιτισμό που αυτή φέρει μαζί της.